Çamaşırlar

Ya biktim bu kistan. Camasirlarimi her yikadigimda yagmur yagio ve tekrar islatio. 3 posta islandilar, curicekler. 80 milyon vermistim mavi kazagima. Zaten disari ciktim geldim baktim Nezih (kedi olur kendisi) yatagimin ortasina micmis. Daha once de ev arkadasimin yatagina micmisti. Sirada cekyat var.
Bayram gunu oturmus blog yaziom. Ustelik ligeia bile bayramda ara vermis yazmaya ben yaziom... Su hale bak.
Peri de soruyo: Izmir'e nie gelmedin? Mok var gelmedim!
Nereye gelicem ya? Kime?
Kapimi kazara biri calar diye seker aldim, kimse calmadi. Oturdum kendim yedim.
Bi gelen olursa diye tatli aldim. Oturdum kendim yedim. Son iki teki cok degerli bir arkadasima kaktirdim, tek tesellim o. Halbuki yedigi o 2 tatlinin benim icin ne kadar anlamli oldugunu bilmiodu.
Ben de bi yerlere ait olsam... Birileri yolumu gozlese. Uff nerde kaldi bu? Trafige mi takildi? dese. Bitanem atkini al usutursun diye beni dusunse.
Yok ya nerde! Yalnizlik ile lanetlenmisiz.
Eskiden tanri olsam neler yapardim diye hayal kurardim. Bak iyi ki de tanri degilim. O sonsuza kadar yalniz ben ise olene kadar.
Hey tanri! Boktan hayatim icin senden hesap sorucaktim ya, vaz gectim! Sen cezani almissin.

Yanarim yanarim da 80 milyonluk mavi kazagima yanarim.
Bi daha camasir atmadan once hava durumuna bakicam.
Cok da sikistim... Once bi tuvalete gidiyim, sonra da Nezih'i cezali oldugu soguk odadan cikarayim...